wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
151. Rozwijanie komunikacji werbalnej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym (7-9) dr hab. Arkadiusz Urbanek Pedagogika, stacjonarne I stopnia
Ludzie mogą komunikować się na wiele sposobów. Gestykulacja, mimika, mowa ciała dostarczają mnóstwo informacji. Każdego dnia komunikujemy się z wieloma osobami. Istnieją różne powody komunikacji. Komunikujemy się, aby zademonstrować to, co odczuwamy w danej chwili, by wyrazić własne potrzeby, chęci, wymienić wiadomości z drugim człowiekiem, aby uzyskać wsparcie od niego, zaspokajać swoje potrzeby. W toku komunikacji interpersonalnej człowiek dostarcza informacje drugiej osobie oraz otrzymuje je od tej osoby. Tematem powyższej pracy dyplomowej jest „Rozwijanie komunikacji werbalnej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym (7-9)”. Niniejszą pracę cechuje charakter projektowy. Postanowiłam pisać pracę o tej tematyce, ponieważ komunikacja werbalna jest bardzo ważną częścią rozwoju dziecka, a sam temat niezwykle ważny i warty zgłębienia. Celem niniejszej pracy była próba rozwinięcia komunikacji werbalnej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Współcześnie coraz mniej uwagi poświęca się komunikacji werbalnej, dlatego warto podjąć ten temat. Rozmowa dwojga ludzi nierzadko jest podmieniana na wysyłanie wiadomości tekstowych. Rodzice przeznaczają mało czasu na dialog ze swoimi dziećmi. Dla każdego główną rolę gra wirtualny świat w którym brakuje miejsca na dialog z drugim człowiekiem. Jest przesyłanie wiadomości w postaci zdawkowych zdań, posługiwanie się skrótami językowymi. Dlatego ważne jest, aby uwidocznić rozwój komunikacji werbalnej, na co zwracam uwagę w niniejszej pracy dyplomowej. Pierwszym rozdziałem, który został w niej napisany jest rozdział teoretyczny. Na jego wstępie skupiłam się na próbie scharakteryzowania kompetencji komunikacyjnych dzieci w młodszym wieku szkolnym. Pierwszy podrozdział poświęcony został charakterystyce kompetencji komunikacyjnych. Powołałam się tutaj między innymi na opracowania Anny Wojnarskiej oraz Kingi Kuszak. W drugim podrozdziale skupiłam się na technikach komunikacji werbalnej. Na wstępie zdefiniowałam komunikację i komunikację werbalną, ponieważ będzie to odpowiedni początek do kolejnych przemyśleń dotyczących technik komunikacji w następnej części niniejszego podrozdziału. Pytania to jedne z technik komunikacji werbalnej, które zostały scharakteryzowane w tym podrozdziale. Trzeci podrozdział był poświęcony roli nauczycieli oraz rodziców w kreowaniu kompetencji komunikacyjnych dziecka. W drugim rozdziale pracy skupiłam się na analizie rozwojowej dziecka w różnych okresach życia. Zostały tu zanalizowane zmiany jakie dokonują się w rozwoju człowieka zaczynając od fazy noworodka a kończąc na późnym dzieciństwie. Trzeci rozdział został poświęcony metodom pracy wychowawczej i pedagogicznej. Opisałam tu różne metody i techniki. Zaprezentowałam również autorskie scenariusze zajęć, które zostały zrealizowane z dziećmi w wieku 7-9 lat w Szkole Podstawowej Czwarty rozdział opisywał warunki miejsca, gdzie był realizowany projekt oraz refleksję pedagogiczną nad scenariuszami zajęć, które przeprowadzono. Opisano w niej co udało się zr
152. Rozwijanie empatycznej komunikacji interpersonalnej wśród uczniów klas VII dr hab. Arkadiusz Urbanek Pedagogika, stacjonarne I stopnia
Praca dyplomowa podejmuje problematykę porozumiewania się między rówieśnikami w wieku nastoletnim. Zawarłam w niej definicyjne ujęcie terminów komunikacji, komunikowania oraz komunikowania się. Opisałam różne podejścia rozumienia pojęcia komunikacji oraz wybrane modele porozumiewania się. Omówiłam rolę grupy rówieśniczej w kształtowaniu relacji, a także, jaki wpływ wywierają nowe technologie na sposób porozumiewania się, jakie niosą ze sobą skutki pozytywne i ograniczenia w tym procesie. Zawarłam etymologię słowa empatia, różne jej definicje oraz funkcje, jakie pełni. Opisałam sześć mechanizmów wpływających na pobudzenie empatyczne u człowieka, a także jej siedem poziomów. Skupiłam się na opisaniu rozwoju społecznego, emocjonalnego i psychicznego dzieci w wieku trzynastu lat. Cykl scenariuszy napisany w ramach pracy dyplomowej ma na celu rozwinąć umiejętności komunikacyjne, w tym umiejętności związane z rozpoznawaniem własnych stanów emocjonalnych oraz stanów emocjonalnych u rozmówcy, a także umiejętności nazywania ich. Ponadto, mają na celu zapoznać uczestników zajęć z poprawnym tworzeniem komunikatów. W związku z napisanymi scenariuszami, w pracy również zawarłam ogólne definicje metod i technik prowadzenia zajęć, a także wymieniłam i omówiłam metody i techniki użyte przeze mnie w scenariuszach. Scharakteryzowałam placówkę, w której realizowałam swój cykl scenariuszy, a także zespół klasowy, z którym miałam przyjemność pracować. Po przeprowadzonych zajęciach, opisałam wybrane ćwiczenia i zabawy, zaznaczyłam, co poszło po mojej myśli, na jakie problemy się natknęłam. Wskazałam również modyfikacje, których dokonywałam w trakcie zajęć, ale także te, które bym wprowadziła przy kolejnej możliwości przeprowadzenia tych scenariuszy.
153. OFICEROWIE POLSCY W OBOZACH ODOSOBNIENIA PO KAMPANII WRZEŚNIOWEJ W ŚWIETLE WSPOMNIEŃ STEFANA MĘKARSKIEGO 1940-1942 prof. dr hab. Jacek Piotrowski Historia - stacjonarne I stopnia
Kiedy pod koniec września 1939 roku polski rząd został internowany w Rumunii, było wiadomo, że władzę nad pozbawionymi kraju Polakami obejmą nowe osoby. Jedną z nich stał się generał Władysław Sikorski, który został Naczelnym Wodzem i Premierem Rządu Polskiego na Uchodźstwie. Swoją pozycję na zachodzie zawdzięczał kontaktom zbudowanym w okresie międzywojennym. Urząd jaki sprawował w okresie od 30 września 1939 do 4 lipca 1943 roku starał się wykorzystać do zbudowania silnej pozycji Polski wśród Aliantów. Jednakże, pozycja ta pozwoliła mu również na przeprowadzenie własnej zemsty na politycznych przeciwnikach z dawnych lat. Jego represje spadły na oficerów powiązanych przed wojną z ówczesnymi rządami Sanacji oraz z samym Józefem Piłsudskim. Ci, którzy w swoim życiorysie mieli choćby najmniejszy kontakt z poprzednią władzą lub zwyczajnie podpadli Naczelnemu Wodzowi, byli wysyłani do specjalnych obozów odosobnienia, kreowanych oficjalnie jako stacje zborne dla nieprzydzielonych oficerów. Najpierw we Francji, byli wysyłani do ośrodka Cerizay, następnie w Wielkiej Brytanii kierowano ich na wyspę Butę w Szkocji, do miasta Rothesay. Takim sposobem znaleźli się tam tacy ludzie jak generał Dąb-Biernacki, generał Ludomił Rayski, były wojewoda śląski Michał Grażyński czy pracownik biblioteki lwowskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza i poseł III kadencji Sejmu RP Stefan Mękarski, który pozostawił po sobie wspomnienia z tamtego okresu. Oficerowie Ci musieli odnaleźć się w nowej, niesprzyjającej im rzeczywistości, która zmuszała ich do życia na uboczu toczącej się wojny. Mogli oni spróbować ściągnąć na wyspę swoje rodziny, uczestniczyli w lekcjach języka angielskiego czy wykładach na różne tematu, W mieście funkcjonowała także kantyna i różne kluby sportowe. Przez Rothesay przewinęło się mnóstwo osób, ale liczba obecnych jednocześnie na wyspie oficerów nie przekroczyła 600. Obóz w Rothesay istniał oficjalnie przez dwa lata a jego funkcjonowanie zakończyły protesty brytyjskich polityków w Izbie Gmin. Od wiosny 1942 roku, przebywających w Rothesay oficerów wysyłano na urlopy lub przesuwano w stan nieczynny. Większość z nich starała się na własną rękę ułożyć sobie życie w Wielkiej Brytanii żyjąc z wydawanego im okrojonego uposażenia. Tylko nieliczni powrócili do wojska lub podjęli się działalności politycznej. Za ich los, największą winę ponosi Władysław Sikorski, który mogąc ukrócić działalność obozu, postawił na zaspokojenie potrzeby własnej zemsty.
154. Importy surowców kamiennych w paleolicie górnym i schyłkowym między Odrą a Nysą Kłodzką dr hab. Andrzej Wiśniewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
Celem pracy było udokumentowanie wyrobów wykonanych z importowanych surowców skalnych przynależących do stanowisk z górnego i schyłkowego paleolitu, położonych na obszarze pomiędzy dolinami Odry i Nysy Kłodzkiej. Wykazano, że większość importów skalnych miała miejsce podczas górnego paleolitu. Surowce były sprowadzane z kilkunastu wychodni znajdujących się na terenie Polski, Czech i Słowacji. Maksymalny dystans mógł wynosić około 200 km. Najliczniej reprezentowane są radiolaryty karpackie. Interesujące, że z surowców tych wykonano zarówno narzędzia retuszowane, jak i rdzenie oraz półsurowiec.
155. Wpływ nasycenia kolorów na ocenę estetyczną obrazów malarskich. Badanie eyetrackingowe dr Piotr Styrkowiec Psychologia - stacjonarne jednolite magisterskie
Bodźce ponadnormalne to wyolbrzymione wersje bodźców, na które nauczyliśmy się reagować (bądź zostaliśmy obdarzeni przez naturą tendencją do takiej reakcji). Współczesne teorie neuroestetyczne sugerują, że zastosowanie bodźców ponadnormalnych stanowi jedną z fundamentalnych cech sztuki. Jednym z obszarów ich użycia może być kolorystyka obrazów, których intensywność znaczącą odbiega od barw świata naturalnego. Celem niniejszej pracy było zweryfikowanie hipotezy, iż artysta intuicyjnie zwiększa w swoich pracach nasycenie koloru w taki sposób, aby budziło w odbiorcy najwyższą z możliwych przyjemność estetyczną. 60 obrazów malarskich Henri'ego Matisse'a zostało zaprezentowanych 43 osobom badanym w jednym z trzech warunków: w wersji o oryginalnym poziomie nasycenia koloru, w wersji o zwiększonym nasyceniu kolorów lub w wersji o zmniejszonym nasyceniu. Badani oceniali prace na 5-stopniowej skali, a w czasie dokonywania oceny ich wzrok rejestrowany był za pomocą okulografu. Hipoteza zakładała, że prace o niezmienionym poziomie saturacji otrzymają najwyższe oceny. Dodatkowo przewidziano, iż osąd estetyczny będzie pozytywnie skorelowany z liczbą i średnim czasem fiksacji zarejestrowanych przez okulograf. Nie stwierdzono istotnych różnic między ocenami dokonywanymi w każdej z grup. Główna hipoteza nie potwierdziła się. Między wysokością ocen a liczbą i średnim czasem fiksacji wystąpiła słaba dodatnia korelacja.
156. Faul czy nie faul? Różnice w spostrzeganiu sytuacji spornych w zależności od wagi podejmowanej decyzji dr hab. Piotr Sorokowski prof. UWr Psychologia - wieczorowe jednolite magisterskie
W niniejszym badaniu weryfikowano hipotezę mówiącą, że sędziowie piłkarscy częściej decydują się przerwać grę, gdy w sytuacji walki dwóch zawodników drużyn przeciwnych był faul (bez wskazania na miejsce przewinienia), niż gdy pytanie brzmi „czy jednej z drużyn należał się rzut karny?”. Zakładano, że wskutek wagi sytuacji specjalnej, jaką jest w meczu piłki nożnej rzut karny, sędziowie rzadziej zdecydują się odgwizdać faul, aniżeli w przypadku sytuacji nie niosącej za sobą większych konsekwencji mogących wpłynąć na wynik spotkania – regularnego faulu poza polem karnym. W badaniu uczestniczyli polscy sędziowie piłkarscy, w znaczącej większości mężczyźni. Badanych podzielono losowo na dwie grupy. Poinformowano ich, że celem badania jest próba zbadania zgodności sędziów piłkarskich z różnych regionów Polski i szczebli rozgrywkowych (najlepsi sędziowie prowadzili mecze na trzecim szczeblu rozgrywkowym, najmniej doświadczeni – w ligach amatorskich, firmowych). Sędziów piłkarskich podzielono na dwie grupy i poproszono o wykonanie badania w formie kwestionariusza internetowego, zawierającego te same fragmenty wideo meczów piłkarskich. Jedna grupa miała ocenić, czy w 25 sytuacjach boiskowych jednej z drużyn należał się rzut karny po faulu, druga - czy należał się rzut wolny (również po faulu. Jak pokazują rezultaty badania: sędziowie częściej dyktują faule poza polem karnym, niż w jego obrębie. Na częstotliwość dyktowanych fauli wpływa też doświadczenie zawodowe sędziów – im bardziej doświadczony arbiter, tym częściej przerywa grę. Doświadczenie i waga podejmowanej decyzji okazały się czynnikami, które decydują o tym, jak często sędzia dyktuje faul po starciu dwóch piłkarzy. Sędziowie piłkarscy częściej wstrzymują się z podyktowaniem faulu, gdy sytuacja ma miejsce w polu karnym, w obawie przed popełnieniem dużego błędu i wypaczeniem wyniku meczu.
157. Problemy rodziców dzieci z niepełnosprawnością intelektualną dr Joanna Gładyszewska-Cylulko Pedagogika specjalna, stacjonarne I stopnia
Pojęcie niepełnosprawności intelektualnej zmieniało swoją definicję wraz z biegiem czasu. Obecne podejście jest zgoła ujednolicone i mocno rozbudowane ze względu na obszerność tego tematu. Niepełnosprawność intelektualna dzieli się bowiem na stopnie, z których każdy ma odmienną specyfikę. Sama diagnoza tego rodzaju niepełnosprawności podlega wielu kryteriom, aby móc jak najrzetelniej ją określić, natomiast w samym procesie diagnostycznym używa się najróżniejszych metod. Moment, w którym orzeka się niepełnosprawność intelektualną dziecka jest dla rodziców przełomowym i znacznie zmienia ich dotychczasowe życie, przyzwyczajenia, system wartości. Weryfikuje relacje. Okres adaptacji do nowej sytuacji życiowej każdy rodzic przechodzi zupełnie inaczej i w innych ramach czasowych. Muszą bowiem przeorganizować dotychczasowe życie na wielu płaszczyznach, a także samemu uporać się z myślami i przyjąć odpowiednią postawę. Dalsze problemy dotyczą organizacji życia z dzieckiem, którego rozwój odbiega od normy. Samo uzyskanie przez rodziców konkretnych i jasnych informacji o stanie ich dziecka może stanowić trudną sytuację. Kolejne dylematy takie jak wybór odpowiednich rehabilitacji, terapii, zajęć, wybór szkoły, zabieganie o dofinansowania mogą być stresujące i mocno pochłaniające rodziców. Jedną z największych trosk rodziców dziecka z niepełnosprawnością intelektualną jest troska o jego przyszłość i o jego dorosłe życie. Prowadzenie i pomoc w przeżywaniu dorosłości przez dorosłe dziecko jest obarczone wieloma pytaniami. Częstą myślą, która nurtuje rodziców uzależnionego od nich dziecka to „czy moje dziecko poradzi sobie (czy będzie szczęśliwe) kiedy nas zabraknie?”. Tym wszystkim problemom poświęciłam moją pracę starając się przedstawić je na przykładzie wybranej rodziny. W rozdziale pierwszym przedstawiłam jak zmieniało się rozumienie pojęcia niepełnosprawności na przestrzeni lat oraz charakterystykę poszczególnych jej stopni w obecnie obowiązującym rozumieniu, a także sposoby diagnostycznych. Rozdział drugi poświęciłam obszarowi problemów rodziców. Począwszy od zachodzących zmian i konieczności przystosowania się do nowej sytuacji, przez dylematy związane z koniecznością podejmowania przez nich konkretnych działań i decyzji, po obawy o przyszłość dziecka. W trzecim rozdziale opisuję przypadek rodziców Ani – dziewczynki z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim. Przykład ich życia pokazuje, że choć są bardzo silnymi ludźmi, to pewne problemy specyficzne dla posiadania dziecka z niepełnosprawnością intelektualną są nieuniknione.
158. Wyposażenie kościoła pw. św. Mikołaja w Laskówce dr Arkadiusz Wojtyła Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
Praca poświęcona jest zagadnieniu wyposażenia kościoła pw. św. Mikołaja w Lasówce w nawiązaniu do historii regionu i mecenatu zakonu cysterskiego. Jeden z rozdziałów w całości poświęcony jest opisowi wystroju i wyposażenia obiektu. Następnie skupiono się na analizie stylowo-formalna i porównawczej, ze wskazaniem prototypów i zauważonych analogii. Omówiono również skomplikowany program ideowy świątyni.
159. Kościół pw. Narodzenia NMP w Złoczewie - pobożna fundacja Andrzeja Ruszkowskiego dr Arkadiusz Wojtyła Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
Tematem niniejszej pracy jest pobernardyński zespół klasztorny w Złoczewie. W skład kompleksu wchodzą następujące obiekty: kościół pw. Narodzenia NMP oraz budynek klasztorny, będący obecnie w posiadaniu Sióstr Kamedułek. Istotnym zagadnieniem przy badanym problemie jest osoba fundatora oraz cel przeznaczenia wybudowanych obiektów. W pracy badawczej prześledzono historię założenia powyższego zespołu klasztornego i związków tego kompleksu z miastem Złoczew. Przedstawienie historyczne obejmuje chronologicznie uporządkowane wydarzeń, mające istotny wpływ na obecny kształt tych obiektów sakralnych. W opracowaniu zaprezentowano również sylwetki fundatorów, ponadto dokonano analizy pod kątem stylowo – porównawczym, zaobserwowano podobieństwa względem lokalnej architektury, jak również w pracy poruszono zagadnienie inspiracji z zagranicy. Przeprowadzono badania, mające na celu jednoznaczne określenie autora projektu kościoła klasztornego w Złoczewie, gdyż kwestia ta w literaturze pozostaje sporna. W pracy pochylono się także nad problemem symboliki i wymowy ideowej obiektów. W podsumowaniu przedstawiono autorskie wyniki badań.
160. Wybrane uwarunkowania zaangażowania rodziców w terapię dziecka z autyzmem dr Izabela Lebuda Psychologia - stacjonarne jednolite magisterskie
Osoby z autyzmem często wymagają pracy w różnych obszarach funkcjonowania i pomocy ze strony wielu specjalistów – psychologa, pedagoga, logopedy czy dietetyka. W każdej sferze oddziaływań wspomagających rozwój dziecka kluczowi są rodzice i opiekunowie. To oni podejmują najważniejsze decyzje o współpracy z określonymi specjalistami, formie terapii, jej intensywności, jak również sami często przyjmują rolę terapeuty – poprzez realizację zaleceń i celów danej metody w środowisku domowym czy nawet samodzielne prowadzenie zajęć terapeutycznych z dzieckiem. Mimo licznych badań sprawdzających funkcjonowanie psychiczne, doświadczane trudności, ale też zasoby rodziców dzieci z autyzmem, niewiele z nich obejmuje udział rodziców w terapii, a zwłaszcza ich stopień zaangażowania. Celem prezentowanego badania było znalezienie różnych uwarunkowań psychologicznych i społeczno – demograficznych, które mogą być powiązane z poziomem w jakim rodzice angażują się w oddziaływania terapeutyczne dziecka ze spektrum autyzmu. Za zmienne uznano takie czynniki, jak uogólnione poczucie samoskuteczności, perspektywa czasu, poczucie wsparcia od specjalistów czy wiek dziecka w momencie diagnozy. Do badania wykorzystano ankietę internetową zawierającą narzędzia samoopisowe. Próba wyniosła 32 osoby. Na podstawie otrzymanych wyników można wnioskować o istnieniu związku stopnia zaangażowania rodziców w oddziaływania terapeutyczne dzieci z ASD z orientacją przyszłościową, uogólnioną samoskutecznością, poczuciem wsparcia od specjalistów oraz postrzeganiem wpływu własnych działań na funkcjonowanie dziecka. W przypadku czynników społeczno-demograficznych, istotny wydaję się tylko wiek dziecka w momencie diagnozy. Perspektywa przyszłościowa, poczucie wsparcia oraz dostrzeganie efektów pracy z dzieckiem okazały się istotnymi predyktorami poziomu zaangażowania.
161. Dokumentacja aktowa i obrazowa dotycząca wczesnośredniowiecznego kompleksu osadniczego w Niemczy, przechowywana w Instytucie Archeologii Uniwesytetu Wrocławskiego dr hab. Krzysztof Jaworski prof. UWr Archeologia - stacjonarne II stopnia
W Instytucie Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego przechowywana jest dokumentacja archiwalna dotycząca badań wykopaliskowych prowadzonych po II wojnie światowej przez Katedrę Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego. W niniejszym opracowaniu podjęto próbę zebrania, opisania oraz usystematyzowania tej części dokumentacji będącej w zasobach archiwalnych Instytutu Archeologii, która dotyczy prac wykopaliskowych na wczesnośredniowiecznym kompleksie osadniczym w Niemczy, przeprowadzonych w latach 1950 – 1981. Dokumentacja archeologiczna stanowi zasadniczy, a często jedyny ślad zachowania stanowisk i obiektów archeologicznych. Dobrze sporządzona dokumentacja może nie tylko dostarczyć danych na temat stanowiska, ale też informuje o przeprowadzonych procedurach i pozwala zweryfikować interpretację wyników poczynioną podczas badań terenowych. Archeolodzy są zgodni, że dokumentacja badań archeologicznych powinna być trwała, zrozumiała, uporządkowana i łatwo dostępna. Obecnie coraz większą rolę w dokumentacji odgrywa technologia cyfrowa. Jednym z pożądanych kierunków działań jest digitalizacja archiwalnej dokumentacji, należy przy tym pamiętać, że wykorzystanie technologii cyfrowych w tworzeniu i archiwizowaniu dokumentacji badań archeologicznych nie zwalnia podmiotów odpowiedzialnych z zachowania jej wersji analogowej. We wstępie zawarto informacje o stanie badań nad osadnictwem wczesnośredniowiecznym w Niemczy oraz opis specyfiki stanowiska. Kolejny rozdział omawia definicję, standardy i klasyfikację dokumentacji archeologicznej oraz wskazuje jaki sposób dokumentacji jest przyjęty w archiwum IA UWr. Zasadnicza część pracy omawia zachowaną dokumentację aktową i obrazową (za wyjątkiem dokumentacji fotograficznej) kompleksu osadniczego w Niemczy z podziałem na lata. Dokumenty zaprezentowano według jednostek, w których je aktualnie umieszczono i w kolejności, w jakiej w nich występowały. W efekcie powstał opis jakościowy, statystyczny i zestawienie tabelaryczne zachowanych archiwaliów. Zgromadzony materiał może stanowić punkt wyjścia do problemowej analizy archiwaliów dotyczących wczesnośredniowiecznego kompleksu osadniczego w Niemczy.
162. Nowe muzea w przestrzeni publicznej Wrocławia, Berlina i Wiednia dr hab. Rafał Eysymontt prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca poświęcona jest nowym instytucjom muzealnym powstałym na terenie Wrocławia, Berlina i Wiednia w ciągu trzech ostatnich dekad. Selekcja uwzględnia przede wszystkim projekty mające na celu utworzenie nowych kompleksowych centrów kultury lub posiadające takie ambicje. Analiza sytuacji w trzech wybranych aglomeracjach do l.90. ma za zadanie zwrócić uwagę na łączące podane ośrodki potrzebę rewaloryzacji zaniedbanych dzielnic miasta. Prześledzenie wyników odbywających się konkursów architektonicznych potwierdza tezę, że podjęte działania stają się często asumptem do rozwijania dalszych ambicji włodarzy miast, w kierunku inwestycji w obiekty ikoniczne, mające być wizytówką „nowych” tożsamościowo miast. Sposobem zaznaczenia ich obecności w pejzażu miejskim jest coraz bardziej eksplorowana przestrzeń publiczna. Sposób jej kształtowania w zależności od potrzeb rynku jest kolejnym elementem podjętych rozważań. Podane dywagacje są wprowadzeniem do centralnej części pracy, poświęconej analizie poszczególnych realizacji w oparciu o ewolucję pierwotnych koncepcji, reakcje opinii publicznej i ostateczny kształt inwestycji, a także kolejne lata funkcjonowania obiektów. Analizy dotyczą, w Berlinie: Muzeum Żydowskiego i Wyspy Muzeów, we Wrocławiu: Pawilonu 4 Kopuł i Muzeów Ossolińskich we Wrocławiu, w Wiedniu - Dzielnicy Muzeów, kończąc na niezrealizowanym projekcie Muzeum Współczesnego we Wrocławiu. Formułowane wnioski odnoszą się do postrzegania architektury muzealnej w Europie Środkowo-Wschodniej w kontekście zachodnich realizacji, jako twórczych inspiracji nie świadczących o uniwersalizmie adaptowanych treści ale raczej o własnej tożsamości i ambicji dodawania własnych wartości do archetypicznych założeń cieszących się uznaniem.
163. Międzygeneracyjna transmisja wartości na podstawie badań na dwóch i trzech pokoleniach dr hab. Maciej Karwowski prof. UWr Psychologia - wieczorowe jednolite magisterskie
Rodzina jest dla dziecka pierwszym i najważniejszym miejscem, gdzie może się rozwijać. To właśnie w swoim środowisku rodzinnym dziecko uczy się norm postępowania oraz wytyczonych zachowań, ma możliwość nabrania doświadczenia społecznego i przyswajania wzorców. Rodzice, poprzez wychowywanie, wpływają na powstające w dziecku przekonania i postawy moralne o otaczającym go świecie a także na rozwój jego osobowości. W niniejszej pracy wychodzę od wyjaśnienia pojęć takich jak: rodzina, wartości i transmisja międzygeneracyjna. Następnie charakteryzuję badania pokrewne, m.in. zawarte w pracach: Międzygeneracyjna transmisja kultury w rodzinie wiejskiej wielopokoleniowej. Problem cyfrowego wykluczenia i dystansu międzypokoleniowego (Czykier, 2013), Transmisja pokoleniowa - przekaz wartości w rodzinie w kontekście nauki Kościoła, informacja z badania młodzieży z województwa warmińsko-mazurskiego (Wójcik, 2014), i Międzypokoleniowa transmisja wartości w rodzinie (Elżanowska, 2012), po których to lekturze zdecydowałam, że transmisja międzygeneracyjna będzie tematem mojego badania magisterskiego. Do badań wykorzystałam kwestionariusz PVQ-40, skrócony do 30 stwierdzeń. Arkusz wypełniło 86 osób z 26 rodzin. Wyniki wskazują, że proces międzygeneracyjnej transmisji zachodzi dla takich wartości jak “życzliwość” oraz “tradycja”. Natomiast istotne różnice w nasileniu poszczególnych wartości wśród przedstawicieli trzech pokoleń dotyczą: uniwersalizmu, przystosowania, tradycji oraz hedonizmu.
164. Znaczenie płci psychologicznej i potrzeby domknięcia dla podatności na uleganie stereotypom dr hab. Maciej Karwowski prof. UWr Psychologia - wieczorowe jednolite magisterskie
Poniższa praca magisterska porusza problem relacji pomiędzy uleganiem stereotypom a potrzebą domknięcia poznawczego i płcią psychologiczną człowieka. Każdy z tych psychologicznych fenomenów stanowi osobną teoretyczną kategorię w naukowej psychologii, a wielu psychologów od wielu lat bada je, dzięki czemu wiedza na temat stereotypów, tożsamości płciowej i potrzeby domknięcia jest coraz większa. W tej pracy sprawdzano w jakiej mierze potrzeba domknięcia i płeć psychologiczna wiążą się z tendencją do ulegania stereotypom zawodowym. W celu uzyskania odpowiedzi na pytanie badawcze, czy płeć psychologiczna i potrzeba domknięcia mogą wiązać się z podatnością na uleganie stereotypom, zostały wykorzystane zarówno metody własnego autorstwa, jak również standaryzowane narzędzia psychologiczne: Inwentarz Oceny Płci Psychologicznej Alicji Kuczyńskiej oraz Skróconą Skalę Potrzeby Domknięcia Poznawczego Małgorzaty Kossakowskiej, Krzysztofa Hanusza oraz Mariusza Trejtowskicza. Wyniki przeanalizowano z wykorzystaniem modelu wielokrotnej analizy wariancji (MANOVA) oraz w schemacie regresji wielorakiej. Kluczowe ustalenia pracy pokazują, że postrzegane cechy osobowości, w kontekście wykonywanych zawodów, są zależne od zgodności bądź niezgodności profilu stereotypowości. Jednocześnie wyniki badań przeprowadzonych w tej pracy, pokazują, że choć uleganie stereotypom może wiązać się z potrzebą domknięcia poznawczego, to płeć psychologiczna nie jest istotnym czynnikiem wpływającym na podatność ulegania stereotypom.
165. Znaczenie miejskiej fary w lokacyjnym mieście średniowiecznym na przykładzie Jawora, Jeleniej Góry i Strzegomia dr hab. Rafał Eysymontt prof. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Miejskie kościoły parafialne są niewątpliwie jednymi z najważniejszych punktów w pejzażu miasta średniowiecznego. W opracowaniu przeanalizowane zostały trzy średniej wielkości miasta Dolnego Śląska lokowane w średniowieczu - Jawor, Jelenia Góra oraz Strzegom, ze szczególnym uwzględnieniem tego pierwszego, oraz rola, jaką pełniły w nich kościoły parafialne. Celem tej analizy jest przedstawienie miejsca fary w powstałym w średniowieczu układzie urbanistycznym oraz jej pozycji w wizerunkach oraz opisach miasta, pochodzących przede wszystkim z ery nowożytnej. Zadaniem niniejszej pracy jest również choćby cząstkowa odpowiedź na pytanie o czynniki, które uwarunkowały powstanie i formę kościoła parafialnego w średniej wielkości miasta na Dolnym Śląsku. Praca opiera się na analizie dotychczasowej literatury, materiałów źródłowych, ikonograficznych i kartograficznych oraz na wykorzystaniu nowszych technologii, m.in. LIDAR.
166. Środkowo- i wczesnogórnopaleolityczne przedmioty symboliczne z wybranych stanowisk Europy Środkowej dr hab. Andrzej Wiśniewski prof. UWr Archeologia - stacjonarne I stopnia
W tekście poruszony został problem zaklasyfikowania jako symboliczne środkowo- i wczesnogórnopaleolitycznych znalezisk z Europy Środkowej. Opisano 16 artefaktów i grup artefaktów z Polski, Czech, Węgier, Rumunii i Bułgarii, oraz przyporządkowano każdemu z nich cechy, wskazujące na przynależność do grupy zabytków symbolicznych. W efekcie potwierdzono, że środkowoeuropejscy neandertalczycy wykazywali zachowania symboliczne.
167. Poziom inteligencji emocjonalnej a wybór kariery zawodowej przez adolescentów i młodych dorosłych dr hab. Anna Oleszkowicz prof. UWr Psychologia - stacjonarne jednolite magisterskie
Praca dotyczy problemu bezdecyzyjności zawodowej oraz jej związku z poziomem inteligencji emocjonalnej wśród adolescentów i młodych dorosłych. Powstała w oparciu o teorie inteligencji emocjonalnej Salovey’a i Mayera (1990) i koncepcję bezdecyzyjności zawodowej w opracowaniu Augustyna Bańki (2002). Związek zgłębiany w tej pracy był również eksplorowany w badaniach zagranicznych autorów (Di Fabio i Palazzeschi, 2009; Gati i in., 2011; Afzal, Atta, i Shujja, 2013; Udayar, Fiori, Thalmayer, i Rossier, 2018). Poza głównym tematem, w pracy zostały także zgłębione przekonania badanych dotyczące kariery i jej rozwoju. W części jakościowej badani mieli za zadanie przytoczyć swoje rozumienie pojęcia kariera zawodowa oraz opisać, w jaki sposób i w jakim obszarze planują się rozwijać. Część ilościowa badań była realizowana poprzez zebranie danych za pomocą metryczki, Popularnego Kwestionariusza Inteligencji Emocjonalnej (Jaworowska, Matczak, 2005) oraz Skali Bezdecyzyjności Kariery (Bańka, 2002). Grupa badana składała się ze 126 osób na dwóch etapach rozwojowych: 66 adolescentów oraz 60 młodych dorosłych. Przedstawiciele grupy młodszej mieli 18-19 lat, zaś grupy starszej 22-28 lat. Wśród adolescentów przebadano 35 kobiet i 31 mężczyzn, a wśród młodych dorosłych 31 kobiet i 29 mężczyzn. Dane były zbierane poprzez wypełnianie przez badanych wydrukowanych zestawów badawczych. Uzyskane dane wskazują na to, że istnieje związek między poziomem inteligencji emocjonalnej a poziomem bezdecyzyjności zawodowej polegający na ujemnej korelacji: im wyższy był poziom jednego z wymiarów, tym niższy był poziom drugiego. Taka sama zależność wystąpiła między zdolnościami opisywanymi w teorii IE – rozumieniem i uświadamianiem sobie emocji oraz kontrolowaniem emocji – a bezdecyzyjnością zawodową.
168. Specyfika pracy pedagoga szkolnego w szkole podstawowej, gimnazjalnej i ponadgimnazjalnej dr hab. Rafał Włodarczyk Pedagogika - dla abs. st. ped., zaoczne II stopnia
Praca dotyczy specyfiki pracy pedagoga szkolnego w szkole podstawowej gimnazjalnej i ponadgimnazjalnej. Składa się z czterech rozdziałów. Pracę rozpoczyna wstęp, który nakreśla istotę badań. Pierwszy rozdział przybliża funkcje, cele i zadania szkoły. Podrozdziały w nim zawarte opisują kolejno szkołę podstawową, gimnazjalną i ponadgimnazjalną. Drugi rozdział dotyczy pedagoga szkolnego. Wskazany jest tam zarys historyczny tego zawodu, formalne i organizacyjne aspekty pracy oraz cele i metody pracy pedagoga. W kolejnych podrozdziałach znajduje się charakterystyka pedagoga szkolnego na tle procesu dydaktycznego i okołodydaktycznego, opiekuńczo-wychowawczego oraz profilaktyki. Ponadto opisano działalność pedagoga z uczniami sprawiającymi trudności wychowawcze i uczniami zdolnymi oraz współprace pedagoga szkolnego z rodzicami i instytucjami pozaszkolnymi. Rozdział III stanowi metodologiczne podstawy badań własnych. Składa się z czterech podrozdziałów dotyczących przedmiotu i celu badań, problemu badawczego, podejścia badawczego oraz metod, technik i narzędzi badawczych. Ostatni, IV rozdział analizuje wyniki badań własnych. W pierwszej kolejności wskazano wyniki badań dotyczące pedagoga szkolnego w szkole podstawowej, następnie w szkole gimnazjalnej oraz w szkole ponadgimnazjalnej. Rozdział kończą wnioski płynące z przeprowadzonych analiz. Praca zawiera dodatkowo zakończenie, bibliografię oraz aneks, składający się z wykorzystanych dyspozycji do wywiadu oraz transkrypcji tychże wywiadów.
169. Aspiracje edukacyjne i życiowe w opinii dzieci z rodzin dysfunkcyjnych dr hab. Rafał Włodarczyk Pedagogika, stacjonarne II stopnia
Założeniem niniejszej pracy magisterskiej jest poddanie analizie przypadku obrazu aspiracji edukacyjnych i życiowych dzieci z rodzin dysfunkcyjnych w opinii osoby dorosłej. W pracy magisterskiej zostały zaprezentowane wybrane definicje dotyczące aspiracji, aspiracji edukacyjnych oraz życiowych, rodzinie i rodzinie dysfunkcyjnej. Zostały omówione także funkcje i struktura rodziny. Szczegółowej analizie został poddany obraz aspiracji edukacyjnych i życiowych dzieci z rodzin dysfunkcyjnych w opinii osoby dorosłej, do której wykorzystano narzędzie badawcze w postaci otwartego wywiadu pogłębionego. Celem pracy było po pierwsze, uzyskanie wiedzy na temat obrazu aspiracji edukacyjnych i życiowych dzieci z rodzin dysfunkcyjnych w opinii badanej, po drugie poznanie motywów kierowania się wyborem tychże aspiracji osoby dorosłej przywołującej dorastanie w rodzinie dysfunkcyjnej oraz poznanie trudności jakie stawały na drodze do ich realizacji, które miały związek ze środowiskiem rodzinnym. W wyniku przeprowadzonych badań ustalono przede wszystkim, że rodzina ma znaczący wpływ na rozwój aspiracji edukacyjnych i życiowych dzieci, aczkolwiek wiara we własne możliwości i chęć osiągnięcia wymarzonych celów może racjonalnie wpłynąć na rozwój osobisty. Zaprezentowany w niniejszej pracy obraz aspiracji edukacyjnych i życiowych na podstawie przeprowadzonego badania to w głównej mierze motywacja do działania, kierunek naszego rozwoju. To także ambicja, pragnienie poparte dążeniem do zrealizowania zamierzonych celów.
170. 'Tajemniczy Dolny Śląsk' - analiza kampanii regionu w perspektywie zwrotu wizualnego dr hab. Izolda Topp-Wójtowicz Kulturoznawstwo - stacjonarne II stopnia
Główny cel pracy to analiza wizerunku Dolnego Śląska ukazywanego w filmowej kampanii regionu Tajemniczy Dolny Śląsk, która promowana jest w mediach głównymi hasłami: „Nie do opowiedzenia. Do zobaczenia” oraz „Dotknij tajemnicy”. Analiza została przeprowadzona przy zastosowaniu przede wszystkim kilku łączących się ze sobą koncepcji teoretycznych właściwych dla zwrotu wizualnego. Interesuje mnie również próba odpowiedzi na pytanie o charakter relacji rzeczywistości (wyobrażenia regionu) oraz wizerunku regionu (reklamy). Istotne dla wywodu jest również rozpoznanie statusu tajemniczości, ponieważ została ona wybrana jako wyróżnik regionu.
171. Poczucie jakości życia w kontekście empatii i perspektywie rozwoju człowieka dr Tomasz Frąckowiak Psychologia - wieczorowe jednolite magisterskie
Celem badań własnych była analiza związku pomiędzy poczuciem jakości życia a empatią i poczuciem samotności. Badanie miało na celu także ustalenie poziomu satysfakcji z życia, empatii i samotności w badanej grupie i jego zróżnicowanie ze względu na wiek, płeć i charakter związku partnerskiego. W badaniu wzięło udział 212 osób w wieku od 18 do 83 lat (M = 31,31), w tym 81 kobiet w wieku od 18 do 83 lat (M = 32,88) i 131 mężczyzn w wieku od 18 do 74 lat (M = 30,33). Poczucie jakości życia zmierzono za pomocą skali SWLS, samotność za pomocą Skali Poczucia Samotności (DJGLS), empatię zmierzono Skalą Empatii Mehrabiana i Epsteina. Wyniki badań wykazały, że nie ma istotnego związku pomiędzy nasileniem empatii a poczuciem satysfakcji z życia. Ma miejsce istotny związek pomiędzy poczuciem samotności a satysfakcją z życia. Im mniejsze poczucie samotności tym większa satysfakcja z życia. Nie ma istotnego związku pomiędzy nasileniem empatii a poczuciem samotności. Płeć różnicuje empatię. Mężczyźni uzyskali wyższe wyniki w skali empatii w porównaniu do kobiet. Płeć nie różnicuje poczucia samotności i poczucia satysfakcji z życia. Wiek nie różnicuje poczucia samotności i empatii w badanej grupie osób. Osoby będące i nie będące w związku małżeńskim różnią się istotnie poczuciem satysfakcji z życia. Osoby nie będące w związku małżeńskim uzyskały wyższe wyniki dla skali satysfakcji z życia w porównaniu do osób będących w związku małżeńskim. Osoby będące i nie będące w związku małżeńskim nie różnią się istotnie poczuciem samotności i poziomem empatii.
172. Płeć i wiek. Kulturowe uwarunkowania komunikacji niewerbalnej dr hab. Robert Klementowski prof. UWr Etnologia i antropologia kulturowa - stacjonarne II stopnia
Praca podejmie próbę analizy tematu porozumiewania się w sposób niewerbalny. Z uwagi na bogatą literaturę w tym zakresie, niniejsza praca będzie miała charakter teoretyczny. Rozdział pierwszy pracy będzie podejmował analizę podstaw teoretycznych z zakresu znaczenia i pochodzenia pojęcia komunikacji niewerbalnej. Zostanie tu podjęta próba określenia pojęcia niewerbalnego stylu komunikowania, jego form, rodzajów czy te z narzędzi potrzebnych do tego rodzaju kontaktów międzyludzkich.W dalszej części pracy zostaną nakreślone koncepcje niewerbalnego stylu komunikowania się, z jakimi możemy się spotkać oraz funkcje tej formy kontaktów międzyludzkich. Praca poruszy również temat komunikacji między płciowej. Nakreśli znane stereotypy płci, jakie funkcjonują we współczesnym świecie oraz ich wpływ na tego rodzaju komunikowanie się między ludźmi. Rozdział trzeci pracy zajmie się głównie ewolucją zachowań niewerbalnych. Wskazuję tutaj jak przebiega jej rozwój na różnych etapach życia człowieka. Rozdział czwarty to tematyka związana z komunikowaniem się międzykulturowym. W rozdziale tym zostanie nakreślone, czym jest kultura i jak różnice kulturowe pomiędzy narodami i społecznościami mogą wpływać na porozumiewanie się pozajęzykowe. Język ciała, gestów i zachowań człowieka jest niezmiernie istotny do prawidłowego i pełnego komunikowania się z innymi osobami.
173. Problem pojęcia "Miejsc pamięci" prof. dr hab. Jerzy Piekalski Archeologia - stacjonarne I stopnia
W pracy omówiona została problematyka "Miejsc pamięci". Przedstawiono w niej uczestników konferencji w Biskupinie, którzy utworzyli własne stanowiska odwołując się do koncepcji Pierre'a Nory (Lieux de Mémoire), własnych doświadczeń i badań. Celem pracy było ukazanie szeroko pojmowanego spojrzenia na zagadnienie "Miejsc pamięci".
174. Powiat zdołbunowski w latach 1939-1943 we wspomnieniach polskich mieszkańców. dr hab. Piotr Cichoracki prof. UWr Historia - stacjonarne I stopnia
Tematem niniejszej pracy jest przedstawienie powiatu zdołbunowskiego, istniejącego w ramach województwa wołyńskiego, przez pryzmat wspomnień polskich mieszkańców tego regionu w latach 1939-1943. Celem pracy jest próba przedstawienia burzliwego okresu historii Polski poprzez relacje i wspomnienia ówczesnych mieszkańców powiatu. Poczynając od ostatnich miesięcy pokoju w roku 1939, wspomnienia kierują nas do okresu okupacji sowieckiej a następnie niemieckiej, kończąc opowieść w punkcie kulminacyjnym jakim są wydarzenia z roku 1943 znane jako rzeź wołyńska. Praca stara się również przybliżyć obraz i realia powiatu, w którym przyszło żyć autorom wspomnień.
175. Znaczenie substancji barwiących wśród społeczności łowiecko-zbierackich z terenu ziem polskich - od kultury magdaleńskich po paraneolit dr hab. Tomasz Płonka Archeologia - stacjonarne II stopnia
Praca dotyczy zabytków i obiektów związanych z pigmentami z terenu Polski. Jej zakres chronologiczny obejmuje czasy od kultury magdaleńskiej po paraneolit. W pracy przeprowadzono szczegółową analizę źródeł, począwszy od akwizycji surowca, poprzez jego dystrybucję, użytkowanie, aż po jego depozycję w kontekstach archeologicznych. Przeanalizowane źródła stały się podstawą do opisu różnych systemów pozyskiwania, przetwórstwa i dystrybucji pigmentu w różnych okresach chronologicznych i na różnych obszarach Polski. W świetle zebranych danych udało się opisać utylitarne i symboliczne aspekty użytkowania ochry oraz jej znaczenie w życiu łowców i zbieraczy u schyłku paleolitu i w mezolicie.
176. Rola psa wśród społeczności mezolitycznych z obszaru Europy Pólnocnej i Środkowej dr hab. Tomasz Płonka Archeologia - stacjonarne I stopnia
Pierwszym udomowionym zwierzęciem w dziejach ludzkości był pies. W mojej pracy charakteryzuję rolę psa wśród społeczności mezolitycznych na podstawie znalezisk jego szczątków w Europie Północnej i Środkowej. Znalezione szczątki Canis pochodzą z kontekstów grobowych oraz osadniczych. W przypadku grobów ich cel depozycji jest różny, co znajduje swoje odzwierciedlenie w kompletności szkieletu (pełny lub fragmentaryczny). Całe szkielety psów odzwierciedlają niezwykły status społeczny psów, gdyż rodzaj pochówku był podobny do rytuału pogrzebowego stosowanego wobec ludzi. Niezwykłość tę potwierdzają nie zawsze występujące, dary grobowe w postaci ochry, czy narzędzi krzemiennych oraz poroża. Szczątki psa pojawiają się również w postaci pojedynczych kości lub samej czaszki w grobach ludzi, interpretowane wtedy jako dary grobowe. Niezwykłych informacji dostarczyły analizy traseologiczne kości, które ujawniły obecność śladów cięcia i skórowania na ich powierzchni. Tego rodzaju ślady pojawiają się na szczątkach pochodzących ze stanowisk osadniczych, z obiektów określanych jako strefy z odpadkami. Zebrane tutaj szczątki z kilku stanowisk europejskich zostały poddane analizie zbiorczej w celu wykazania serii podobieństw związanych z kontekstem depozycji oraz śladami wskazującymi na wykorzystanie pradziejowych psów. Wykorzystując wyniki badań archeozoologicznych oraz genetycznych pojawia się możliwość wskazania przedziału czasowego pojawienia się psa na terenie Europy oraz względny okres rozpoczęcia procesu domestykacji. Znajomość czynników zachodzących podczas procesu udomowienia jest pomocna we wskazaniu prawdopodobnej funkcji psa w pradziejach. Pierwsze materialne ślady działalności psa i człowieka pochodzą z okresu późnego paleolitu. W mezolicie psy wykorzystywano do celów gospodarczych (konsumpcja, pozyskiwanie skór), do polowań i ochrony obozowisk oraz w celach rytualnych. W młodszym mezolicie wzrasta ich rola w obrzędowości, na co wskazuje występowanie ich w rytuale pogrzebowym w formie osobnych grobów i wyposażenia grobów ludzkich.
177. Savoir vive jako element wiedzy ukrytej dr Marek Podgórny Pedagogika, stacjonarne I stopnia
Savoir vivre jest elementem kompetencji komunikacyjnych, te zaś stanowią jeden z ważniejszych komponentów zasobów współczesnych przedsiębiorstw.Stosowanie zasad etykiety porządkuje, ustala i hierarchizuje relacje w firmie, pozwala na realizowanie czytelniejszych relacji między pracownikami. Zwiększa to efektywność działania przedsiębiorstwa, umożliwiając lepszy obrót informacjami i wiedzą. Wiedza, aby mogła stanowić kapitał, musi być w ruchu, a ruch zapewniają stosunki międzyludzkie. Bazowanie na o komunikacji typowej dla kultury pozwala jednostce na większą swobodę, gdyż jednostka ucząc się zasad poprawnego zachowania posiada szerszą wiedzę o możliwościach zachowań w bardzo wielu kontekstach, jest to zbiór zasad zwiększających zdolność adaptacyjną jednostki.
178. Edukacyjne aspekty zarzadzania czasem dr Marek Podgórny Pedagogika, stacjonarne I stopnia
Niniejsza praca stanowi próbę teoretycznego ujęcia zagadnienia edukacyjnych aspektów zarządzania czasem. Jej celem jest przedstawienie w sposób skondensowany, ale jednocześnie wyczerpujący, teoretycznych aspektów zarządzania czasem, podstawowych założeń edukacji dorosłych oraz zagadnienia szkoleń dla dorosłych. W pierwszym rozdziale, operując się na gruncie teorii andragogicznych oraz teorii zarządzania, opisuje teorie organizacji i zarządzania, proces zarządzania, na który składają się cztery elementy: planowanie i podejmowanie decyzji, organizowanie, przewodzenie, kontrolowanie oraz podstawy zarządzania czasem. Drugi rozdział koncentruje się wokół podstawowych założeń edukacji dorosłych, rozróżniając bliskie, ale niejednoznaczne koncepcje edukacji i uczenia się, zarysowując istotę edukacji dorosłych, w oparciu o wybrane koncepcje andragogicze. Ostatni rozdział opisuje zagadnienie szkoleń dla dorosłych – rozrysowując ich specyfikę. Następnym elementem pracy w tym rozdziale jest aplikacja wybranej teorii andragogicznej do uczenia się "zarządzania sobą w czasie". Zwieńczeniem rozprawy jest analiza szans i zagrożeń zarządzania czasem w kontekście edukacyjnym.
179. Rowery we Wrocławiu dr hab. Adam Nobis prof. UWr Kulturoznawstwo - stacjonarne II stopnia
Praca poświęcona jest kształtowaniu się ośrodków kultury rowerowej we Wrocławiu. Punktem wyjścia do przeprowadzenia analizy środowisk rowerowych w stolicy Dolnego Śląska jest wyznaczenie trzech głównych dążności, jakie kierują nimi przy wyborze i zaangażowaniu się w promowanie poruszania się za pomocą jednośladu. Należą do nich traktowanie go jako elementu transnarodowej wspólnoty, remedium na zatłoczone miasto i narzędzie w stylu życia. Głównym zadaniem pracy jest przedstawienie działań konkretnych grup odpowiedzialnych za realizację trzech z przywołanych dążności, poziom zaangażowania w nie mieszkańców i próba odpowiedzi na pytanie w jakim stopniu uwikłane są one we wzajemne współzależności.
180. Rakiety V-1 i V-2 prof. dr hab. Jerzy Maroń Historia - zaoczne I stopnia
Praca licencjacka jest próbą opisania niemieckiego projektu budowy rakiet V-1 i V-2. Opisuje ona w pierwszej części teoretyków badań rakietowych, działalność Raketenflugplatz, skrócone biogramy twórców broni, opis ośrodka w Peenemünde i prowadzonych w nim badań, charakterystykę V-1 i V-2, dodatkowo opisuję stosunek oficjeli III Rzeszy do broni rakietowej. W drugim rozdziale opisuję natomiast działalność wywiadowczą aliantów, wkład armii krajowej w zdemaskowanie broni "V", nalot na Peenemünde i jego skutki, opisuję w nim także podziemną fabrykę "Dorę"a na końcu rozdziału opisuję działanie francuskiego i polskiego wywiadu na terytorium Francji. W trzecim i ostatnim rozdziale opisuję użycie rakiet V-1 i V-2 podczas działań wojennych i straty aliantów wynikające z ich zastosowania.